Uyutmak ta çok kolay değil. 17 aylık bebek, hala kucağımda sallıyorum, biraz bebek arabasında gezdiriyorum ancak öyle uyuyor. Yatağına yatıp, benim okuduğum masalla uyuyacağı günleri beklerken uyku düzeni tamamen altüst oldu.
Son bir-iki aydır saat 2.30- 3.30- 4.30- 5.30 ve 6.30'da uyanıyor. Her seferinde kucağıma alıp uyutup yatırıyorum. Bazen de yatır yatmaz ağlıyor, hemen kucağıma alıyorum uyuyor sonra hiç şaşmadan bir sonraki uyanma saatinde uyanıyor. O kadar dakik ki benim oğlum 5 dk. geçirmiyor uyanma vaktini. Gece boyunca 5-6 kere, hep te aynı saatlerde uyanıyor.
Küçük Bey sabah 7'de de tüm enerjisiyle güne başlarken ben pil bitmiş bir halde yataktan kalkmaya çalışıyorum. Birde 12 kiloluk bebeği kucakta gezdirerek uyutmaya çalışmanın belime yaptıkları var tabii yorgunluğumun üstüne eklenen.
Ama yinede öyle tatlı bir gülümsemesi varki, bütün yorgunluğumu alıp götürüyor diyecem ama diyemiyorum, hepsini almıyor maalesef. En azından göz altında morluklar, dalgın bakışlar ve geç algılama problemi olarak kalıyor. Ahhh bir başarsak uyku düzenini oturtmayı, ahhhhh!
Not: Şikayet etmiyorum, tüm bu yorgunluğa rağmen dünyadaki en güzel şey. Belki bir gülümsemesi tüm yorgunluğumu almıyor ama beni dünyadaki en mutlu insan yapmaya yetiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder