Canım oğlum artık bir buçuk yaşında!
Her geçen gün biraz daha büyüyor, her gün yeni birşey öğreniyor. Artık söylenen herşeyi anlıyor, işaretle de olsa derdini anlatıyor.
Söylediği kelimeler de hızla artıyor oğlumun. Son olarak ayak dedi oğlum 'yayah'!!!
Sırayla bütün organlarını soruyoruz, hepsini gösteriyor. Ama eğer herhangi bir yerini gösterip bu ne diye sorarsak ve sorduğumuz ayak(yayah!) haricinde bir organıysa cevap hep aynı! net bir 'bımbı'!!!
E oğlum bımbı araba, elektrik süpürgesi ve saç kurutma makinesi değilmiydi?
Ne olduğunu bilmediği herşeyin adı 'bımbı'!!!
Bu kimin diye sorduğumuz herşey babaya ait!!!
Ayrıca bütün kıyafetlerini de babası alıyor...
Oğlumla aramızda sık yaşanan bir diyalog...
A: bu kimin? (elindeki bardağı göstererek)
B: ba-ba
A: pekii bu kimin Bartu? (elinde bebek dergisi)
B: ba-ba
A: Bartu ayakkabılarını kim aldı sana birtanem?
B: babbaaa!
A: ama teyze aldı sana onları!
B: dedeeeee! baba.... de-ba !
En favori oyuncakları, evdeki tencereler, tavalar ve cezveler. Sırayla bütün tencereler oturma odasına taşınıyor her sabah, boyundan büyük olanlar bile! Sonra bir heyecan beni çağırıyor ve kaşıkların olduğu çekmeceyi gösterip mamma mamma diyor. bende eline tehlikesiz bir kaşık veriyorum ve oğlumun oyunu başlıyor. Birkaç parça oyuncağı tencereye koyup karıştırıyor, tadına bakıyor, baktırıyor. Eğer eline köfte yaptığımız çelik tepsi geçerse o minicik elleriyle köfte yoğuruyor-muş gibi yapıyor! Biberonundan birkaç damla su damlatıp devam ediyor köfte yapımına!!!
Aslında yemek yapması gibi bir çok evi işini taklit ediyor oğlum. Hatta taklitle yetinmeyip gerçeğini istiyor. Bımbı bımbı diye dedesinin peşinden koşuyor, ne istiyorsun diye soran dedesini hemen elektrikli süpürgenin yanına götürüyor. Sonra başlıyorlar dede torun temizliğe! Ev 1 saat kadar süpürülüyor...
Geçenlerde kimse bımbı isteğine yanıt vermeyince kocaman elektrik süpürgesini kucaklayıp taşımaya çalıştı. Tabii anneannesi torunu düşmeden, bir yerini sakatlamadan imdadına yetişti!
18 aylık olmasıyla tehlikeli hareketler başladı oğlumda. Oturma odasında orta sehpaya çıkıp kendi etrafında dönüyor, oturup kalkıyor, eğer yanına yaklaşırsak üzerimize atlıyor.
Yatak odasında komidinin üstüne çıkıp kendini yüzüstü yatağa atıyor. Yüzü yatağa hızla çarpınca benim yüreğim ağzıma geliyor, oğlum ise içten bir kahkaha atıyor.
Bir de istekleri yerine getirilmeyince ortaya çıkan ağlama krizleri başladı. Mesela bir kase yoğurdu kaşık kaşık mama sandalyesine boşaltmak istediğinde ve engellendiğinde, veya pişik kremini yemek istediğinde ve annesi elinden aldığında, çöpü karıştırmak istediğinde örneğin... En son, içi sıcak yemek dolu düdüklü tencereyi mama sandalyesinde önündeki tepsiye koymadım diye ağlama krizine girdi beyefendi! istekleri tehlikeli ve çok abuk olmadığı sürece çok üzmüyorum oğlumu. Yeni şeyler denesin, öğrensin, gelişsin.... Dağıtsın, kirletsin, kirlensin... Mutlu olsun, özgür olsun, ama sınırları bilsin!
Canım oğlum, birbuçuk yaşında oldun, kocaman oldun... Çooook uzun, sağlıklı ve huzurlu bir hayatın olsun... Hep mutlu ol...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder