Ne yazık ki -asla olmaz, benim oğlum yapmaz- dediğim şey başıma geldi! Oğlum vurmaya başladı. Nerden öğrendiyse birine canı sıkıldı mı hemen hafif şiddette vuruyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Kızmadım, sonra inatlaşır daha fazla yapar dedim olmadı. Güzelce sakin sakin anlatayım dedim yine olmadı.
Daha da kötüsü vurma canım acıdı deyince hemen cevabı yapıştırıyor ''aap'' yani hap! İlaçla geçer yaniii!! bu da hiç hoşuma gitmedi. Bir-iki ay önce kadar idrar yolları iltihabı teşhisiyle doktor antibiyotik verdi. Ama oğluma içirmek resmen imkansızdı. Çişini yaparken çok acıdığı için ciyak ciyak ağlayan oğluma ''bak eğer ilacını içersen geçecek'' diyerek antibiyotiği içirmeyi başardık. Başardık başarmasına ama oğlum bunu unutmadı, önce vuruyor, sonra biz acıdı deyince Aaap! diyor. Acıdıysa hap(yani ilaç) iç!!! İlacı her ağrıyı sıkıntıyı geçiren mucizevi birşey gibi görmesin, içmeye özenmesin diye panikleyen biz ''olmaz oğlum, hap sadece doktor verdiğinde içilir'' dedik. Aramızda geçen diyalog şöyle:
Bartu anneanneye vuruyor.
Anneanne: Bartu bak çok acıdı anneanneciğim, vurma!
Bartu: Aaaap.
A: Olmaz Bartu, hapı doktor verirse içiyoruz sadece...
Bartu tekrar vuruyor ve
B: Aaap, dohdoo, aap dohdo (eliyle doktora git der gibi bir hereket yapıyor)
Bir konuşsa her sözümüze bir laf söyleyecek, şimdilik tek tük kelimelerle idare ediyor....
Sonuç: her vurduğunda hayır demeye devam ediyoruz inatla, hiç gülmüyoruz ama bağırıp aşırı tepki de göstermiyoruz. Bakalım işe yarayacak mı???
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder