Saklambaç, pijama ve benim annem

Anneanne, dede ve Bartu saklambaç oynuyorlar. Oğlum kapıya kadar gidip anneanne ve dedeye sırtını dönüyor, kendinden emin bir gülüsemeyle onu bulmalarını (!) bekliyor, gerçekten sabırla bekliyor...
Anneanne: Aaa Bartu nerde acaba?
Bartu: Burdadır

Oğlum kelimelerin sonuna -mış -muş -dır -dir gibi ekler koymayı çok seviyor. Oyun alanında jetonlu oyuncaklardan otobüs şeklinde olanı gösterip ''Anne bak bu bi odöbüs-müş'' diyor. Veya ''bu bir kalem'' demiyor, ''bu bir kalem-dirr, bu kalem-miş'' diyor...

Oğlum her sabah önce yatak odasından sonra evden çıkıp, bakkala gidip ekmek almak için sabırsızlanıyor. Son zamanlarda pijamalarla bakkala gidilmeyeceğini öğrenmiş durumda (nihayet sabah ağlamaları azaldı)... Sabah yanıma gelip pijamalarını tutarak başlıyor söylenmeye...
-Anne bak bu bir niyana, bu da niyana, bu da niyana , bak bunlar ep niyana... adii adi adiiiii meni giydir.
niyana: pijama

ep: hep
adi: hadi
meni: beni

Bu sabah baba-oğulun arasında geçen konuşmalardan biri de şöyle:
B: Bu menim annem
Baba: Hayır benim annem
B: Meniiiiiiiiiim meniiiiim annem Niyan.
Baba: Hayır Nihan benim annem
B: Niyan menim annem senin kayın.

menim: benim
Niyan: Nihan
Senin kayın: senin karın


Canım canım canım canım..................................................