Akşam 21.30'da uyuyorsun oğlum... 02.00 - 03.00 arası uyanıyorsun. aramıza geliyorsun, bana sarılıp tekrar uyuyorsun. Sonra seni yatağına götürüyorum, tam yatıracakken gözlerin kapalı tepinmeye ağlamaya ve bizim yatağı işaret etmeye başlıyorsun. Tamam diyorum, yanımıza alıyorum seni yine ve yarım saat sonra yine yatağına yatırmayı deniyorum, bu sefer başarıyorum...
Sabah 5.30-6.30 arası uyanıyorsun yine. Çiş var mı diye soruyorum, genelde cevabın hayır oluyor. yanımda yatmak istiyorsun anlıyorum, sarılıyoruz, uyumaya çalışıyoruz. Ortalama 20-30 saç telimi parmağına dolayıp çıtlattıktan sonra yatakta yer değiştirmeye başlıyorsun. Önce babanın ayak ucu, sonra benim. Sonra, baş yatakta, popo yerde pozisyonuna geçiyorsun. Seni ordan almaya çalıştığımda sinirlenip ağlıyorsun.
Son olarak yere yatıyorsun, ve derin bir uykuya geçiyorsun. Birkaç dk. seni izliyorum ve yerden alıp yatağına yatırırsam başıma gelecekleri düşünüyorum. Veee sonunda cesaretimi toplayıp seni yerden almaya çalışıyorum. Evet uykun o kadar da derin değilmiş. Bağırmaya, ağlamaya ve tekmelemeye başlıyorsun tüm gücünle. Yerde kalmak için mücadele veriyorsun ama sonunda seni yatağına yatırıyorum. (Mutlaka soruyorum kendi yatağın mı yoksa anne-babanın yatağı mı diye - inatla yeri gösteriyorsun, parkeyi...) tabii ki ağlıyorsun ve sonunda sarmaş dolaş uyuyoruz...
Ve ben tüm gün ''Allah Allah neden böyle yorgun hissediyorum acaba???'' diye dolaşıyorum ortalıkta...
Not: Şikayet değil, seni çok seviyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder