Perşembe günü oğlum hidrosel ameliyatı oldu. Biliyordum basit bir ameliyat olduğunu, birkaç saat içinde eve döneceğimizi... Ama yinede ameliyat tarihi belli olduktan sonra hiç uyumadım, uyuyamadım. Korktum. Oğlumun canı acıyacak diye, ameliyata giderken gözleri beni arayacak diye, tanımadığı insanlarla soğuk bir oda da kendini yalnız hissedecek diye, çok korktum. Ama en çok ta genel anesteziden korktum...
Neyse ki korktuğum gibi olmadı. Ameliyata girmeden önce oğluma içirdiğimiz sakinleştirici sayesinde oğlum ameliyathaneye yüzünde gülümsemeyle ve hafif sarhoş bakışlarla girdi. Üstelik babası ve ben ameliyathanenin kapısına kadar oğluma eşlik edebildik. Sonrasında doktorun anlattığına göre ağzında emziğiyle çok sakin durmuş damar yolu açılırken. Ameliyattan sonra ayılırken de yanındaydım oğlumun. Ameliyattan sonra çok ağladı ama ağrısı olduğu için değil, elinde ki seruma kızdığı için. Ağlaya ağlaya uyudu birtanem... Uyandığında çok neşeliydi, yatakta ayağa kalkıp bizi korkuttu... Birkaç yudum su içtikten sonra ''pilav pilaaaaav'' diye ağlayınca oğluma özel pilav pişirildi hastanede... ''Cog düzeeeel, cog düzelmiş anne'' diye diye bir tabak pilavı bitirdi oğlum.
Ameliyat sonrası pilav ve oğlum...
Eve geldiğimizde Koşup zıplamaya başladı hemen. Hiç ağrısı olmadı. Hatta ameliyat yerinin farkında olduğunu bile sanmıyorum. Bir kaç kere elindeki iğne izini (yani minik bir nokta) gösterip ''uff oldu,ağıyoo'' dedi o kadar. Belkide bütün o olayın elindeki o minik nokta için olduğunu düşünüyordur...
Ve geçti, bitti...
Nihayet rahatladık...
Çok şükür...
Not 1: Ameliyattan önce giydirdiğimiz kedili fareli hastane önlüğünden huylandı beyefendi, ameliyat saatine kadar çıplak bekledi. Ameliyathaneye giderken, sakinleştiricinin etkisindeyken ancak giydirebildik.
Not 2: Bahsettiğim sakinleştiriciyi 3 kişi,yarım saatte zor içirdik.
Not 3: Hastane yatağını bozmuş olabiliriz. Yukarı çıkar, aşağı indir, başını kaldır, ayak bölümünü kaldır, oğlum bayıldı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder